ฟังนิทานนทีที่แสนเศร้า
          เรื่องเจ้าชายสายน้ำสะท้อนเงา
          แห่งเจ้าหญิงพระจันทร์ผู้ผันแปร

          ห่างไกลให้แสนห่วง…โอ้ดวงใจ
          ในนามความหวั่นไหวในกระแส
          ล่องลอยรักเปี่ยมล้นเพื่อดูแล
          ผูกพันพระจันทร์แม้จะห่างไกล

          ริ้วคลื่นรอคอยร้อยขอบฟ้า
          กลมกลืนผืนอาณาชลาศัย
          หลังสิ้นแสงร้อนแรงแห่งรำไพ
          ดวงจันทร์ดั่งดวงใจได้กลับคืน

          ให้ลอยดวงล่วงดึกด้วยลึกซึ้ง
          ด้วยลีลาตราตรึงตามริ้วคลื่น
          อ้อมแขนกว้างโอบกอดอันกลมกลืน
          เจ้าชายสายน้ำชื่นในคืนงาม

          นัดเจ้าหญิงพระจันทร์ก่อนพรากจาก
          ไม่คิดมากเงื่อนไขคอยไถ่ถาม
          จันทร์เจ้าเคลื่อนลับกับฟ้าคราม
          ทะเลโล้คลื่นลามไปอำลา

          แต่คืนเวียนเปลี่ยนผ่านการแปรผัน
          เจ้าหญิงจันทร์มาเยือนค่อยเบือนหน้า
          ส่องแสงรักเลือนรางดั่งร้างรา
          หรือถึงคราอ้อมแขนทะเลคลาย

          กระทั่งไม่เห็นเจ้าในเงาฟ้า
          ทะเลห่วงมองหาจนใจหาย
          จนล่วงพ้นค่ำคืนความเดียวดาย
          ต้องกลายเป็นเจ้าชายสายน้ำตา

          เป็นเช่นนี้เรื่อยไปไม่รู้จบ
          ให้ทบทวนนิทานปรารถนา
          สุข-เศร้าเราในโลกกาลเวลา
          จะมาเยือนอีกคราทุกอารมณ์

          ฉันแขวนด้ายปรายดาวเป็นราวเปล
          นอนฟังเสียงคลื่นเห่ให้ฟ้าห่ม
          มีละครค่ำคืนให้ชื่นชม
          หลายหลากฉากอารมณ์ช่างกลมกลืน

 

                                   ศราทร
                                   มติชนสุดสัปดาห์, 2543