--- เดินคนเดียว ---


การเดินไปไหนคนเดียว  
ก้าวแรกนั้น.....เปี่ยมสุข 
แต่พอก้าวมาไกลแล้ว 
เมื่อหวนคิดถึงคนที่อยู่เบื้องหลัง
รู้สึก...เดียวดาย...ในบางครั้ง
รู้สึก..สับสน..เป็นบางครา 

แต่.....การก้าวไปเบื้องหน้าเพื่อเรียนรู้โลก
พร้อมกับ...ทำความเข้าใจชีวิต
เมื่อแลกกับความรู้สึกวูบไหวในบางห้วงอารมณ์แล้ว
ก็เป็นสิทธิ์ของแต่ละคนว่าจะเลือกอย่างไร...ไม่ใช่หรือ???

 

ไม่มีอะไรหรอกค่ะ  อิอิ แค่อยากอัพเดทตัวเอง
ว่ายังมีชีวิตอยู่  ยังคงวนเวียนไปมาอยู่แถวนี้
แค่ไม่ได้แสดงตัว

แต่ความรัก ความคิดถึง ยังมีเท่าเดิม เพื่มขึ้นบ้างตามเวลา

คิดถึงทุกคนนะคะ 


โดย.. iaMMai 58.9.167.169   


 

 ความคิดเห็นที่ 1

20 มี.ค.2551  เวลา 10:53 น.
โดย.. บก.ตั้ม 58.8.220.187  
คิดถึงเหมือนกันนะครับพี่ใหม่ หายไปนานเลย ไปเที่ยวไหนมาบ้างครับ ว่างๆ แวะมาทักทาย พูดคุยกันบ่อยๆ นะครับ

 ความคิดเห็นที่ 2

20 มี.ค.2551  เวลา 13:37 น.
โดย.. วิโรจน์ 125.27.74.107  

อย่าเดินที่เปลี่ยวๆ นะครับ สังคมไทยปัจจุน่ากลัวมา ขนาดแหม่มมาท่องเที่ยวเพื่อเก็บเกี่ยวกำไรให้กับชีวิต ยังโดนฆ่าเลย น่าเวทนาไหมครับ


 ความคิดเห็นที่ 3

26 มี.ค.2551  เวลา 13:57 น.
โดย.. เปมิตา 202.91.19.245  
เห็นด้วยกับคุณวิโรจน์ค่ะ

 ความคิดเห็นที่ 4

28 มี.ค.2551  เวลา 06:49 น.
โดย.. iaMMai 58.9.167.225  

ของหาย - หายแล้วก็แล้วไป 
แต่...ใจหาย มันเป็นภาวะที่ล่องลอย เคว้ง และไม่รู้สึกมั่นคงใด ๆ ทั้งสิ้น
ระหว่างความ...มี กับ ไม่มี..ถูกกั้นไว้แค่เส้นบาง ๆ
ระหว่าง..ความเป็น กับ ความตาย ใกล้ชิดกันเหลือเกิน

ใกล้มากจนมองไม่เห็น  และไม่ระมัดระวัง

ตอนที่มันยังอยู่ เรามักเชื่อว่า ทุกอย่างเป็นของเรา มั่นคง อมตะ
หากพอหายไป เราถึงรู้ว่า แท้จริงแล้ว ชีวิต เก็บ..กอด..สิ่งใดไว้ไม่ได้เลย  มันมาในวันหนึ่ง แล้วจะสูญหายไปในอีกวันหนึ่ง

ยิ่งเอาใจไปยึดจับ พอจาก กลับจะยิ่งเจ็บ

ของหาย...เริ่องเล็ก ..หามาแทนได้
ใจหาย...ปรับปรุงซ่อมแซมได้

สิ่งสำคัญสุด คือ ควรใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง เพราะโอกาสพลาดพลั้ง เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา

ถูกต้อง, ยิ่งดื่มด่ำอยู่กับความสุขมากเท่าไหร่  ยิ่งพลาดได้ง่ายเท่านั้น



    2008 © All Rights Reserved. Licensed By Trangzone.com
ติดต่อทีมงาน